.:: خواندن کل اين متن بيشتر از 3 دقيقه زمان شما را نخواهد گرفت. پس لطفا بخوانيد ::.

 ١٨ سال پيش من در شرکت سوئدى ولوو استخدام شدم. کار کردن در اين شرکت تجربه جالبى براى من به وجود آورده است.  اينجا هر پروژه اى حداقل ٢ سال طول مي کشد تا نهايى شود، حتى اگر ايده ساده و واضحى باشد. اين قانون اينجاست. جهانى شدن (globalization)  باعث شده است که همه ما در جستجوى نتايج فورى و آنى باشيم. و اين مشخصاً با حرکت کند سوئدي ها در تناقض است. آنها معمولاً تعداد زيادى جلسه برگزار مي کنند، بحث مي کنند، بحث مي کنند، بحث مي کنند و خيلى به آرامى کارى را پيش مي برند. ولى در انتها، اين شيوه هميشه به نتايج بهترى مي انجامد. به عبارت ديگر:
1- سوئد در حدود 450000  کيلومتر مربع وسعت دارد.
2- سوئد حدود 9 ميليون جمعيت دارد.
٣- استكهلم، پايتخت سوئد كه به پايتخت اسكانديناوي نيز مشهور است حدود  78000 نفر جمعيت دارد.
4- ولوو، اسکانيا، ساب، الکترولوکس و اريکسون برخى از شرکت هاى توليدى سوئد هستند.

اولين روزهايي كه در سوئد بودم، يکى از همکارانم هر روز صبح با ماشينش مرا از هتل برمي داشت و به محل کار مي برد. ماه سپتامبر بود و هوا کمى سرد و برفى. ما صبح ها زود به کارخانه مي رسيديم و همکارم ماشينش را در نقطه دورى نسبت به ورودى ساختمان پارک مي کرد. در آن زمان، ٢٠٠٠ کارمند ولوو با ماشين شخصى به سر کار مي آمدند.
روز اول، من چيزى نگفتم، همين طور روز دوم و سوم. روز چهارم به همکارم گفتم:  آيا جاى پارک ثابتى داري؟ چرا ماشينت را اين قدر دور از در ورودى پارک مي کنى در حالى که جلوتر هم جاى پارک هست؟
او در جواب گفت: براى اين که ما زود مي رسيم و وقت براى پياده رفتن داريم. اين جاها را بايد براى کسانى بگذاريم که ديرتر مي رسند و احتياج به جاى پارکى نزديک تر به در ورودى دارند تا به موقع به سرکارشان برسند. تو اين طور فکر نمي کني؟

ميزان شرمندگى مرا خودتان حدس بزنيد.

اين روزها، جنبشى در اروپا راه افتاده به نام غذاى آهسته (Slow Food). اين جنبش مي گويد که مردم بايد به آهستگى بخورند و بياشامند، وقت کافى براى چشيدن غذايشان داشته باشند، و بدون هرگونه عجله و شتابى با افراد خانواده و دوستانشان وقت بگذرانند. غذاى آهسته در نقطه مقابل غذاى سريع ( Fast Food) و الزاماتى که در سبک زندگى به همراه دارد قرار ميگيرد. غذاى آهسته پايه جنبش بزرگترى است که توسط مجله بيزنس طرح شده و يک "اروپاى آهسته" ناميده شده است. اين جنبش اساساً حس شتاب و ديوانگي به وجود آمده بر اثر نهضت جهانى شدن را زير سوال ميبرد. نهضتى که کميّت را جايگزين کيفيت در همه شئون زندگى ما کرده است.

مردم فرانسه با وجودى که ٣٥ ساعت در هفته کار مي کنند امّا از آمريکائي ها و انگليسي ها مولّدترند. آلماني ها ساعت کار هفتگى را به 28/8 ساعت تقليل داده اند و مشاهده کرده اند که بهره ورى و قدرت توليدشان ٢٠درصد افزايش يافته است. اين گرايش به آهستگى و کندکردن جريان شتاب آلود زندگى، حتى نظر آمريکائي ها را هم جلب کرده است.

 البته اين گرايش به عدم شتاب، به معنى کمتر کار کردن يا بهره ورى کمتر نيست. بلکه به معنى انجام کارها با کيفيت، بهره ورى و کمال بيشتر، با توجه بيشتر به جزئيات و با استرس کمتر است. به معنى برقرارى مجدّد ارزش هاى خانوادگى و به دست آوردن زمان آزاد و فراغت بيشتر است.
به معنى چسبيدن به حال در مقابل آينده نامعلوم و تعريف نشده است. به معنى بها دادن به يکى از اساسي ترين ارزشهاى انسانى يعنى ساده زندگى کردن است. هدف جنبش آهستگى، محيط هاى کارى کم تنش تر، شادتر و مولّدترى است که در آن، انسان ها از انجام دادن کارى که چگونگى انجام دادنش را به خوبى بلدند، لذت مي برند. اکنون زمان آن فرا رسيده است که توقف کنيم و درباره اين که چگونه شرکتها به توليد محصولاتى با کيفيت بهتر، در يک محيط آرام تر و بي شتاب و با بهره ورى بيشتر نياز دارند، فکر کنيم.

بسيارى از ما زندگى خود را به دويدن در پشت سر زمان مي گذرانيم امّا تنها هنگامى به آن مي رسيم که بر اثر سکته قلبى يا در يک تصادف رانندگى به خاطر عجله براى سر وقت رسيدن به سر قرارى، بميريم.

بسيارى از ما آنقدر نگران و مضطرب زندگى خود در آينده هستيم که زندگى خود در حال حاضر، يعنى تنها زمانى که واقعاً وجود دارد را فراموش مي کنيم.

همه ما در سراسر جهان، زمان برابرى در اختيار داريم. هيچکس بيشتر يا کمتر ندارد. تفاوت در اين است که هر يک از ما با زمانى که در اختيار داريم چکار مي کنيم. ما نياز داريم که هر لحظه را زندگى کنيم. به گفته جان لنون، خواننده معروف: زندگى آن چيزى است که براى تو اتفاق مي افتد، در حالى که تو سرگرم برنامه ريزي هاى ديگرى هستى.

این مطلب را دوست عزیزم الهه اکبری برایم ایمیل کرده اند.

به نظر شما راه افتادن و به سوي شانس قدم برداشتن بهتر است يا بي حرکت بودن و منتظر شانس نسشتن؟!
 شما به عنوان مدير و اداره کننده زندگي و جسم و روح و سرنوشت خود دو راه بيشتر نداريد! يا مي توانيد تصميم بگيريد و دست به عمل بزنيد و يا اين که دست روي دست بگذاريد و منتظر زمان باشيد تا تصميمات و عملکردهاي ديگران سرنوشت شما را رقم بزند.
اگر فکر مي کنيد در عمل کردن، زحمت و سختي و خطر وجود دارد، پس بدانيد که اشتباه مي کنيد و زحمت و دردسر و مشقت و دشواري هاي يکجا نشستن صدها مرتبه بيشتر از دست به عمل زدن و راه افتادن است.
در واقع هميشه حرکتي انجام دادن و تصميمي گرفتن آرام بخش تر و آسان تر و نتيجه بخش تر از توقف و ايستايي است. اگر خودتان تصميم به حرکت نگيريد و به راه نيفتيد، هرگز نمي توانيد از اين حالت نااميدي و افسردگي بيرون بياييد.
شما دلمرده ايد! مي دانيد چرا!؟ چون دستان خود را بالاي سر برده ايد و تسليم شده ايد! بله بسيار ساده است! شما تسليم زندگي شده ايد و به همين خاطر انجام هر حرکتي را بي فايده گمان مي کنيد. تا مادامي که خودتان تصميم به راه افتادن نگيريد و خودتان به اين باور نرسيد که راه نجات شما در اقدام و عمل کردن است، چيزي در زندگي شما تغيير نمي کند.
دست روي دست گذاشتن و کاري نکردن بدترين اتفاقي است که مي تواند در زندگي يک انسان رخ دهد. به مرور اعتماد به نفس شخص از بين مي رود و شعله ي اميد فرد براي زندگي کم رنگ مي شود. ترس و دلهره ي از دست دادن هميني که هست تمام وجود فرد را پر مي کند و به مرور زمان شخص ديگر هيچ راه روشني را مقابل خود نمي بيند. دست روي دست گذاشتن توقع آدمي را از زندگي پايين مي اورد و هر اتفاق بدي که رخ دهد شخص به ان راضي مي شود و با ان کنار مي آيد و اين سرازيري آنقدر ادامه مي يابد که شخص همه ي چيزهايي را که به خاطر ترس از دست دادنشان قادر به اقدام دادنشان نبود از دست مي دهد. خود را از جاده ي زندگي کنار کشيدن و دست از اقدام شستن و به ديوار تکيه دادن و عبور رهگذران را به تماشا نشستن در عمل فرد را از درون تهي مي سازد و در کمترين زمان قابل تصور هيچ اميد و اشتياقي براي ادامه ي زندگي در فرد باقي نمي ماند.
اگر دلهره و تهديد تمام وجودتان را لبريز ساخته است و اگر احساس مي کنيد اعتماد به نفسي ديگر در وجود شما باقي نمانده است راه چاره ي شما فقط يک چيز است! برخيزيد و کاري بکنيد!همين! مهم نيست اين کار چيست! مي تواند تلفن زدن به چند نفر از دوستان باشد، مي تواند تميز کردن و مرتب کردن وسايل باشد، مي تواند هر کاري باشد به جز تسليم شدن و نشستن و در خود فرو رفتن.
به هر حال هيچکس براي کسي که روي زمين افتاده است دست کمک دراز نمي کند، اما کسي که خود را کشان کشان به اطراف مي کشاند هميشه مي تواند اميدوار دستهاي نجات بخشي از محيط اطراف خودش باشد . راه افتادن بسيار راحت تر و کم دردسرتر از يکجا نشستن و تسليم شدن است.

انتونی رابینز

البته منبع منبرای این مطلب ایمیلی است که یکی  از دوستان فرستاده اند.

همیشه شاد باشید!

حکمت بعضی چیزا رو بعدا می فهمی!

اینم یه مثلا:

محمد که تازه به دنیا اومده بود، ایمان ،دوست صمیمی امین یه سفر دبی رفت.بعد از برگشت به امین گفته بود" خیال نکنی برای تو چیزی آوردما!!فقط برای محمد".ما هم گفتیم "چشم! دیگه عادت کردیم به این چیزا!!!"

مدتها ایمان رو ندیدم و خبری از اون سوغاتی نبود تا این که..

یه روز ماه رمضون ما رو برای افطاری دعوت کردن خونشون، و یه "همزن"بهمون دادن..تعجب من بماند از این که قراربود یه چیزی برای محمد..، این همزن..؟؟

.... دو

.........سال

................. بعد(تو این مدت پیش نیومد از همزن استفاده کنم)

چند روز پیش می خواستم برای محمد شیرکاکائو درست کنم.خودش هم حضور داشت. کاکائو رو ریختم روی شیر سرد !!هر چی با قاشق هم زدم، کاکائو حل نشد !!!
 که یه دفعه یاد همزن افتادم و از توی کابینت درش آوردم. شیرکاکائو به کمک همزن درست شد و محمد نوش جان فرمود.

اما

اما عاشق همزن شد!
هر روز میاد میگه مامان برام شیر کاکائو درست کن؛ با اون همزن خوشگله ها!

دیروز میگه مامان ما به همزنمون افتخار می کنیم.مگه نه؟؟؟

از اون روز هرروز با  همزن شیرکاکائو درست می کنیم

آره خلاصه بعد از دوسال فهمیدم که"بله اون همزن مال آقا محمد بوده و ما خبر نداشتیم"

(به تقلید از وبلاگ مهرباان)

پ.ن:هفته پیش عروسی آقا ایمان بود.عروسی فوق العاده ای بود.خیلی بهم خوش گذشت. جایی که آدم شادی رو تو چهره تک تک ادما ببینه شاد می شه. عروس ،داماد و مامان و باباهای هردوشون شاد بودن .امیدوارم ایمان و خانمش و همه عروس و دامادهای گذشته و حال وآینده همیشه شاد باشن و شادیشون پایدار باشه تاااااااااااااااااا.................همیشهءهمیشه

من گفتم می خوام مامان خوبی باشم اما نه دیگه اینجوری!!

وبلاگم شده مال محمد.خودم حذف شدم.

برای همین یه وبلاگ ساختم برای محمد که وبلاگ خودم مال خودم باشه.

از این به بعد اونجا خودش می نویسه و نظرات شما رو عینا براش می خونم.

فقط امیدوارم انقد شلوغ نشه که من حسودیم شه!!

اینم ادرسش:

محمد طلا - مهندس کوچولو

محمد میخواد بنویسه. من کیبورد رو در اختیارش میذارم::

وزن کیلوم خوشگله؟ (وزن-کیلو کلمه ایست معادل ترازو از زبان شناس معاصر-محمدطلا)بازدیدکننده گرامی ، محمد داره از شما  میپرسه ها! منتظر جوابتونه !!!!

اون کامپیوتر قدیمی مامان خوشگلتره.(منظور مانیتور قدیمی در مقابل این مانیتورLCD جدید است)

بابامو  خیلی دوسسستت داررررررررررررررممم.

اگر من بذارم می خواد تا فردا فکر کنه و بنویسه اینجا..میگه مامان میخوام بنویسم این دکمه روی کیبوردمون خیلی خوشگله

اینم عکس وزن-کیلو و محمد :

اما حالا جریان این وزن کیلو:

ما یه سبدی داشتیم که الان شما اجزای این رو توی تصویر می بینید. مدتی بود استفاده ای نمی کردیم ازش. آقا محمد اجزاش رو کشف کرد و از دیروز باهاش مشغوله. امروز یه چیزی باهاش ساخت شبیه ترازو .دارای دو کفه .قرار شد ازش عکس بگیریم . اما کم کم تبدیل شد به این شکلی که می بینید . وقتی هم بهش میگم این که دیگه وزن کیلو نیست. ترازو دو تا کفه داره. میگه وزن کیلوی من این شکلیه. و با بیان این جمله باز هم مرعشی بودن خودشو ثابت می کنه

برای رفع نگرانی سرورهای بلاگفاباید عرض کنم که:

من توی یه دانشگاه مجازی درس میخونم که از ۱۱ مرداد امتحانام شروع میشن. از اونجایی که هیچ وقت عین بچه خوب از اول ترم درس نمی خونم و همش می مونه برای دم امتحانا و الانم دیگه وسطای درسمه و درسا خیلی سنگین شدن، احتمالا تا بعد از امتحانا یه مدت کم مطلب بزارم.

دعا کنید این ترم هم به خوبی و خوشی پاس بشه.

البته اگه محمد بذاره چون خیلی دوست داره بنویسه و از خوندن نظرات هم خیلی لذت می بره

  خدمت پریسا در دریای خوشبختی عرض کنم که تولد پسر من ۱۹ آبان ۱۳۸۲ هست.( و البته سایر دوستان!میتونید از الان فکر کادو باشید!!)من مشتاق دیدن وبلاگتون هستم.خیلی وقته ندیدمش و دیروز که خواستم سر بزنم فهمیدم همه پرشین بلاگ دچار مشکل شده.ایشالا زودتر رفع بشه.

مامانو خیلی دوست دارم. (بلاخره نوشت حرفشو و بعد هم دوباره بازی با کلیدها)

/K   J JF.وغ                                                                                   . حجخ =12403  86 87~!@#%_+  p][po [[[[[[[

ظط///.,nm.utioluyt4etwwtrettt

utyrryne5yt4uoiiyhhksfvtrdckitgrffrrfrf\

c

;;;;lkhjdty;ojrliuofiffjoeiur3l5i5i4 /

bnxxvxvv cxxsxxxzAcewwswwsjhktfijkikjmkjjkkjh

gvffgfgghggggfggggggg

ggggggggggggggggggggggggggggggggggggg

hrtuuiolrwqq

این بار به کلید J میگه عصا.اینم کشف جدیدشه و البته هنوز به دکمه پارکینگ توجه خاص داره اما از اون جایی که دکمهback Space رو هم کشف کرده و زیاد باهاش کار میکنه هر چی پارکینگ نوشته وبد رو پاک کرد.

امروز متوجه شدم که آقای مهندس با اسکرول ماوس هم آشنا شدن و دائم تو صفحه وبلاگ بالا پایین رفته و عکسهای خودشون رو تماشا کرده و حالش را می برند. به خصوص عکس خرید اول که هنوز از ذهنش خارج نشده!!!

امروزم از باباش یه جایزه دریافت کرد.یکی از کتابایی که مامان احتکار کرده به عنوان جایزه برای این که در مدت یک هفته گذشته پسر خوبی بوده، شبا زود خوابیده(با چشم پوشی از سه شبی که دیر خوابیده)،و به حرف مامان گوش کرده و خرید رفته!!!!

یادتون باشه بعدا در مورد این جایزه دادن هم مقاله مفصلی بنویسم براتون!!!

اما  مطلبی در مورد نظری که آقای علیرضا آستانه برای مطلب قبل گذاشتن:

1. اسم شما چرا انقدر برای من آشناست؟حس می کنم تو سایتای کامپیوتری اسمتونو دیدم.درسته؟
2. من توی این وبلاگ مامان بودنم رو خیلی نشون دادم.اما توی زندگی شاید این جوری نباشه.در واقع شاید دارم این وبلاگ رو می نویسم که از طریق رشته خودم مامان خوبی هم بشم
3. برای تاکید روی برنامه نویس بودنم(البته ادعای خاصی ندارم، فقط بلدم برنامه بنویسم یه کوچولو) شاید مشکلی رو که یه هفتس وقتمو گرفته و نتونستم حلش کنم توی پست بعدی امروز (شوق وبلاگ نویسی)بنویسم.
4. ممنون که سرزدین و ممنون تر که کامنت گذاشتین!!

این آبسرد کن هم اختراع جدید آقا محمده در اثر زیاد پیش کامپیوتر بودنِ مامان و زیاد پیش مامان بودنِ محمد.الانم محمد داره میگه شششششششششش( صدای خروج آب از آبسردکن) .

سیستمش اینجوریه که با پایین یا بالا بردن دسته آب(خودکارای مامان) از کناره های صندلی آب میادیعنی همون جایی که الان لیوانشو گرفته!!

یادبگیرید خلاقیت رو!!!

می خوام ادامه توصیه هامو بگم:

نمیدونم شما با مامان شدن کنار اومدین یا توش غرق شدین.اما می خوام بگم که خودتون رو فراموش نکنید .شما اول(مثلا) سارا خانم هستید ، بعد مامان (باز هم مثلا) نیما یا مینا. اینو یادتون باشه.

پیشنهاد من اینه که کتاب بخونید اگه اهلش هستید. اگر به یه کار خاص علاقه دارید ، بذارید وجود داشته باشه تو زندگیتون.مسلما به اندازه زمانی که بچه نداشتید نمی تونید به کارای مورد علاقتون برسید . البته زمانی هم که بچتون به سه سالگی برسه میشه گفت که دیگه از آب و گل درمیاد.اما توی دو سه سال اول خودتون رو فراموش نکنید.شما علاوه بر سارا بودن و مامان نیما یا مینا بودن ، یه نفر دیگه هم هستید که در واقع نقش دوم شماست و اون همسر  ِ (مثلا)علی بودنه .نقش همسری هم باید باقی بمونه . نه به خاطر همسرتون ؛ به خاطر خودتون . می دونید اگه کمرنگ بشه چه اتفاقی میفته؟ بعد از یه مدت حس می کنید دیگه زن خوبی نیستید! حس می کنید همسرتون دیگه علاقه سابق رو بهتون نداره! در صورتی که ممکنه از نظر ایشون هیچ تغییری روی نداده باشه بلکه علاقش بیشتر هم شده باشه.حس درون خود آدمه که می تونه علاقه رو کم کنه.

همسر من گاهی بهم می گفت آرایش کن، برای روحیه خودت خوبه. من می دونم که ترجیح میده بدون آرایش باشم.اما گاهی برای خودم بهتره که حس کنم زیبا هستم !! این احساس بعد از تولد محمد  شدید بود!

آره خلاصه به خودتونم برسید!!!!!!

یه کتاب داستان هست که بهتون پیشنهاد می کنم بخونیدش.خیلی زیباست .یه داستان کاملا متفاوت داره . و حس مادرانه رو خیلی شیرین تقویت می کنه. من واقعا از خوندنش لذت بردم:پدر آن دیگری

یه کتاب خوب دیگه هم هست.این یکی روانشناسیه. بخش زیادی از کتاب به تولد تا یک سالگی اختصاص داره.خیلی زیبا و جذابه:انسان در مسیر زندگی ،دکتر مجد

به قول مدیر مهد امیدوآرزو ، خانم برونی (مهد محمد) مادر باید یک سال جلوتر از سن بچه باشه از نظر اطلاعات و مطالعات تربیتی.اینم نکته مهمیه!!

و یه چیز دیگه این کتابای انتشارات بافرزندان که برای تقویت هوش نوزادان هستند، در مقاطع سنی 3تا6 ماهگی، 6تا9 ماهگی و 9تا 12 ماهگی(البته اگه اشتباه نکنم) فکر می کنم مفید باشند.من برای محمد استفاده کردم .احتمالا تاثیر اونها + عوامل دیگه ای که شاید بعدا توضیح بدم باعث شدند که محمد خیلی زودتر از بچه های دیگه رنگها رو تشخیص بده.

یه چیزای دیگه ای هم نوشتم که برای جلوگیری از طولانی شدن این مطلب میذارمش برای دفعه بعد.

خانم ، همسر و مامان شاد و موفقی باشید!!!!

ضمنا اگر باباها و مامانایی که این مطالب رو میخونن نظر هم بدن در موردشون خوشحال میشم و می فهمم که ادامه بدم یا نه.

پس منتظرم

خب دیگه محمد خوابید.بعد از یه روز پر از هیجان برای من و خودش و پر از خستگی برای باباش.

چند تا نکته رو لازم می دونم بگم:

1. محمد از وقتی که من پست قبلی رو ثبت کردم تا قبل از خوابش هر یه ربع یه بار گفته مامان خیلی دوست دارم . مامان میخوام بنویسم خیلی دوست دارم. من بهش گفتم باشه گلم فردا بنویس.هر روز فقط یه بار میشه بنویسی(آره جون خودم)
   
2. نمی دونید همه جریانات خرید و وبلاگ نوشتنشو با چه هیجانی برای باباش تعریف می کرد.
   
3. وقتی نظر ستاره جون رو در مورد نوشته هاش براش خوندم خیلی خوشحال شد.خیلی خیلی. ممنونم ازت ستاره خانم
   
4. از همه دوستان خوبم که نظر دادن تشکر می کنم.به خصوص آقای مهدی عطایی که اشکالات نگارشی رو به من گوشزد کردن
   
5. خدمت" سرورهای بلاگفا" هم باید عرض کنم که پسر من همین یه بار اولین خرید عمرشو انجام داده و همین یه روز هم اولین مطلب وبلاگشو نوشته. پس من حق دارم صدبار در یه روز آپ کنم. (البته میشه یه اولین خرید دیگه هم متصور شد.اما اون موقع ذوق خرید اول رو یه خانم دیگه باید تو وبلاگش منعکس کنه-از همین الان دوسش دارم اون خانم دیگه رو-)
   
6. من تا الان به محمد اجازه نداده بودم که با کامپیوتر کار کنه. حتی برای به قول خودش ایست کردن تام و جری هم منو صدا می کنه. و همچنین برای رو(برو) کردنش.{اینا معادل فارسی pause و playهستند!!} چون معتقدم نباید زود بچه ها رو با تکنولوژی قاطی کرد. بچه باید بازی کنه و شاد باشه. با دستاش کار کنه و ورزیده بشه.حالا هم تصمیم ندارم زیاد چیزی یادش بدم .
   یادمه دبیرستان که بودم و تازه پاسکال یادگرفته بودم ، تو خونه یه شرایطی پیش اومده بود که مامان، علیرضا(داداش جونم) رو می ذاشت خونه پیش من .اون زمان تازه کامپیوتر خریده بودیم.من علیرضا رو می شوندم روی پاهام و یه برنامه گرافیکی با پاسکال می نوشتیم.این جوری که به علیرضا می گفتم کدوم کلیدو بزنه و اون هم تایپ می کرد. کم کم حروف انگلیسی رو یاد گرفته بود.با هم یه قطار نوشتیم که قرار بود من روی حرکتش کار کنم ولی نشد دیگه. علیرضا الان دوم راهنماییه و هنوزم کامپیوتر تو خونه ما وسیله کاره و برای بازی نیست.علیرضا به صورت حرفه ای فلش کار می کنه و البته بازی هم می کنه گاهی.
   امیدوارم محمد هم آشناییش با کامپیوتر  به عنوان وسیله کار باشه و کامپیوتر رو وسیله بازی ندونه. که البته هنوز به جز بازی کردن داییش (همون علیرضا جون که ذکرش رفت)بازی کامپیوتری ندیده.
   امروز به همون شیوه ، محمد جمله های خودشو تایپ کرد.من کلیدها رو نشونش می دادم و محمد می زد .براش خیلی جالب بود. مخصوصا کشف کلید پارکینگ(P  )و این که بعد براش بزرگش کردم با قرمز
   
7. باز دارم تاکید می کنم متن های قرمز پست قبل کاملا جمله های خودش بودن .بدون هیچ ویرایش یا دخالتی از طرف من!!
8. راستی بابای محمد که اومد اسفندم دود کردم. برای هردوشون
   
9. همگی موفق باشید و تو این شب آرزوها ،آرزویی رو از خدا بخواهیم که با برآورده شدنش همه آرزوها به حقیقت می پیوندند.
10. 

رفتم خرییییییید

خرید کردم  اومدم خونه. شیر خریدم با یه پنیر.ماژیک وایت برد خریدم./

خاله رو خیلی دوست دارم. (محمد خالشو خیلی زیاد دوست داره.تقریبا جزء اولین حرفایی که به کسی که تازه باهاش آشنا شده میگه همین دوست داشتنه)

اسم دوستام: هانیه آبجی معصومه مهدی سعیید

زودییییی   اومدم خونه. (اصلا خرید رفتن از ذهنش خارج نمیشه.مدام میگه خرید کردم و اومدم خونه)

گلاااای     خودمونو خیلی دوسشون دارم.

(بعد از این که جمله هاش تموم شد بهش گفتم هر چی دوست داری بنویس)

/////==P

 ;//TPJS7EYT83W4YWT;PY[TU7F;TGMOPF;LHGLHUF\OIK H FICYFRUS6EG[UPE

این نوشته های قرمز رو محمد خودش نوشته.

جمله ها رو خودش گفته و خودش هم به کمک مامان تایپ کرده. چون محمد رنگ قرمز رو خیلی دوست داره ، من هم نوشته هاشو قرمز کردم.(به قول خودش قرمزو)

این حرف pهم که میبینید نوشته خودش میگه این علامت پارکینگه

این عکس رو هم خودش از گلا گرفته که نشون بده گلایی رو که دوست داره

اینا چیزایه که یه بچه سه سال و نیمه دوست داره همه بخونن.برای من جالب بود.شما رو نمیدونم.

پانته آ جون از دوستای دانشگاهم اینا رو برام فرستاده.

زیبا و قابل تامل هستن:

 عشق مثل يك تكه سنگ گوشه اي نيفتاده ، عشق را همانند نان بايد دانست ، بايد هر بار از نو فراهمش كرد ، احيايش كرد .

 ديروز جز يادي بيش نيست و فردا تنها يك روياست، ولي اگر امروز را خوب زندگي كني، همه ديروزهايت به يادي خوش و همه فرداهايت به روياي اميد جايگزين خواهد شد

نیکی و بدی یک چهره دارند ؛ همه چیز به این بسته است که هر کدام کی سر راه انسان قرار بگیرند

كسي كه فرصت برآوردن نياز ديگري را از دست مي دهد ، يكي از غني ترين تجربه هايي را كه زندگي ارائه ميكند از دست داده است . "پالي تكست

از صبح انقدر خوشحالیمو از خرید رفتنش نشون دادم که فکر کنم خودشم باور ش نمیشد.

احساس بزرگی میکنه.

عکساشو توی وبلاگ نشونش دادم و بهش گفتم که همه عکستو میبینن و خوشحال شدن که رفتی خرید و نظرات رو براش خوندم.

عصر که ماژیک وایت برد میخواست و نداشتیم قرار شد بره بخره ، میگه مامان عکس بگیر

وقتی هم که برگشت ژست گرفته با ماژیکش که عکس بگیرم ازش بعدم میگه مامان بذارش تو کامپیوتر.

گفتم چششمممم

قبلشم که رفته بود حمام و کلی آب بازی و حسابی حال کرده بود.این عکسم بعد از حمام در حال رانندگیازش گرفتم.

الانم داره با دختر عموهاش چرخ سواری میکنه.

راستی هنوز باباش از قضیه خرید رفتنش خبر ندارهگفتم اومد خونه وبلاگو نشونش بدم!!!!!

میبینید تورو خدا چه دوره زمونه ای شده،مردم خبرای خوب بچه آدمو زودتر از خود آدم میشنون!!

راستی یه چشم به همه دوستایی که دستور دادن براش اسفند دود کنم، اما میذارم باباش بیاد بعد برا دوتاشوندود میکنم.

به نظر شما پسرم چشم خورده؟

داشت بشقابشو می برد توی آشپزخونه که از دستش افتاد و شکست.

امروز از صبح همش میخواد به من کمک کنه.بعد از ناهار بشقابشو برد که بذاره تو ظرفشویی که اینجوری شد.

انقدم خودش ناراحت شد که من هیچی نتونستم بهش بگم. تنها کاری که تونستم بکنم این بود که بهش بگم برو کنار که خورده هاش تو پات نره.

میگه: میخواستم بشقابمو ببرم آشپزخونه . دوست نداشتم بشکنه(مامان فدای دل مهربونش بشه)

به نظر شما دیگه عکسشو نذارم تو وبلاگ؟

الان من وسط کار سایت هستم

اما انقد خوشحالم که نمیتونم اینجا چیزی ننویسم

همین دو دقیقه پیش محمد رفت برام خرید کرد.شیر و پنیر.

صبح که گفت شیر میخوام بهش گفتم وقتی بزرگ شدی خودت میری میخری.

یه ساعت بعد دیدم میگه مامان برم سوپری خودم شیر و پنیر بخرم؟(آخه صبح بهش گفته بودم پنیر تموم شده)

بعدم لباس پوشید و رفت خرید.اینم عکسش با دست پر برگشته از خرید.

بعدم که شیر خورد لیوانشو شست.

پنجشنبه 28 تیر1386-11:40 |   | لینک مستقیم

امروز ۲۶ تیر ماه تولد یه عمه خوبه.

عمه تولدت مبارک (از طرف محمد)

نازنین جون تولدت مبارک.ایشالا هر سال شادتر از سال پیش باشی.

ورودت به جمع انسانهای قانونی مبارک

ایشالا سال دیگه سوار ماشین تو بشیم بریم جشن تولدتو توی ریور ساید بگیریم

بچگی             جوانی سلام

در راستای صراحت بیان خانمها (قوانین آقایون)از امین خواهش کردم احساسات کلامیش درمورد شعر رو تو کامنت ها بنویسه  و اون هم با این کار غیر منتظرهمنو خوشحال کرد.

امین جونم ممنون

اینم متن آهنگی که الان روی وبلاگ هست برای امین عزیز تر از جونم

“نام تو” با صداي جمال الدين منبري

سلام

ماه رجب هم شروع شد.دوباره بهونه خدا برای لوس کردن بنده هاش جوره.

خوش به حال اونایی که بهره میبرند. برای من هم دعا کنید...

اما

این سایت درست نمیشه.خواهش میکنم اگر کسی رو میشناسید که باasp.net2005 کار کرده به دادم برسید

دیشب امین یه مانیتور lcd خریده.هنوز وقت نکردم این آشفته بازار میزمو مرتب کنم که زیبایی این صفحه نمایش مشخص بشه.همش گیر سایت بودم

ادامه مطلب مامانهای جدید رو هم ایشالا این سایت تموم شه مینویسم.

در اینجا وظیفه خودم میدانم از تمامی عزیزانی که در آغاز مسیر پرمشقت وبلاگ نویسی مرا همراهی کرده و کامنت میگذارند تشکر و قدر دانی کنم.

به ویژه از آقای شریفیان و به ویژه تر از سمیه عزیزم که از وقتی راهنمایی بودم دوسش داشتم تا بعد که دیگه همه جوره به هم پیوند خوردیم(حتی کامپیوترامونم شبکه هستن)

و در آخر یه عکس از گل زیبای خودم:

نکته بعد اینه که در هیچ صورتی عادت نکنید که بچه رو بخوابونید کنارتون و تا صبح در حال شیر خوردن باشه.اصلا عادتش ندید که شما بخوابید تا شیر بخوره.این کار هم اگه انجام بشه کم کم عادت میشه و خودتون اذیت میشید.میدونم خیلی سخته که شب ده دفعه بیدار بشید و نی نی رو از جای خودش بلند کنید و بشینید و شیرش بدید و بعد دوباره بذارید سر جای خودش و خودتون بخوابید.و تا چشماتون گرم بشه یه دور دیگه از اول....

اما اگر به بعدا فکر کنید حتما سختی این کار رو میپذیرید.

الان پسر من حاضر نیست بیاد پیش من بخوابه.دیشب که مهمون داشتیم نمیتونستم برم تو اتاقش بخوابم تا خواب بره.بردمش تو اتاق خودمون.آخرش من که خواب رفتم رفته بود پیش باباش و با اون توی اتاق خودش خوابیده بود.صبح بهش میگم دیشب چی کار کردی؟ میگه میخواستم تو اتاق خودم بخوابم.

این در حالیه که خیلی ها برای جدا کردن اتاق بچه از خودشون مشکل دارن.

من اون زمان محمدو از گهواره برمیداشتم مینشستم شیرش میدادم میذاشتمش تو گهواره بعد میخوابیدم.حتی زمانی که دانشگاه هم میرفتم و شبها واقعا خسته بودم.

اما نکته بعد

مامان و بابای گل همیشه با آرامش با بچه رفتار کنید.بعضیا بچه رو وقتی بیقراره توی بغل میگیرن و راه میرن و شدیدا تکونش میدن.بچه با این کار آروم ممکنه بشه .اما دو تا نکته هست اولا که هر بار شدت تکانها رو باید بیشتر کنید و دوم اینکه با این کار بچه شدت عمل رو یاد میگیره به جای آرامش.

به جای این کار میتونید همون جور که آروم تو بغلتونه و راه میرید یا تکونش میدید(خیلی آروم) براش یه شعر بخونید یا قرآن زمزمه کنید تو گوشش.پسر من با شعر (گل گل گل گل اومد کدوم گل....) آروم میشد .یه بچه دیگه رو میشناختم که با شعر(آهویی دارم خوشگله). یه شعر قشنگ رو براش زمزمه کنید.

به طور کلی سعی کنید آرامش برقرار باشه.تو خونه بزرگترا با همدیگه آروم صحبت کنن.صدای تلویزیون و رادیو آروم باشه. پاکی صوتی(در مقایل آلودگی صوتی) روی روان بچه ها خیلی اثر خوبی داره.

خب دیگه نصیحت فعلا بسه هرچند هنوزم حرف دارم ولی بعدا میگم....

شاد باشید.

به نام خدا

پسر من ۳.۵ سالشه الان.

چند تا از دوستان دنیای مجازی من به تازگی پدر یا مادر شدن و من میخوام کمی از تجربیات اون زمانمو بنویسم.امیدوارم مفید باشه

مامان خانم عزیز اول از همه

خسته نباشید

 اگر هنوز سه ماه از باز شدن غنچتون نگذشته احتمالا الان آرزوی یه خواب پیوسته دو ساعته به دلتون مونده. من اون موقع می گفتم یعنی میشه من یه بار سه ساعت پشت سر هم بخوابم.یعنی امکان داره یه کم ارامش خوابو تجربه کنم؟ همیشه خسته بودم و دوست داشتم بخوابم. اما بعد فهمیدم که اره میشه.واقعا خستگی به دنیا آوردن بچه مخصوصا اگر زیر عمل رفته باشی خیلی زیاده.به خصوص که بعدش هم یه موجود کوچولو هست که هیچی نمیدونه و همه مسئولیتش با آدم باشه.پس حق دارید که خسته باشید و همیشه بخواهید بخوابید اما بعد از گذشت سه ماه هم بچه آروم تر میشه  هم خود آدم خستگیش برطرف میشه.

اما نکته دوم

(الان مهمونام بیدار شدن باید برم صبحانه بدم بهشون.)بقیش باشه برای بعد....

گل گلدون من شکسته در باد
تو بیا تا دلم نکرده فریاد
گل شب بو دیگه شب بو نمیده
کی گل شب بو رو از شاخه چیده
گوشهء آسمون پر رنگین گمون
من مثل تاریکی تو مثل مهتاب
اگه باد از سر زلف تو نگذره
من میرم گم میشم تو جنگل خواب

گل گلدون من ماه ایوون من
از تو تنها شدم چو ماهی از آب
گل هر آرزو رفته از رنگ و بو
من شدم رودخونه دلم یه مرداب

آسمون آبی میشه
اما گل خورشید
رو شاخه های بید
دلش میگیره
دره مهتابی میشه
اما گل مهتاب
از برکه های آب
بالا نمیره
تو که دست تکون میدی
به ستاره جون میدی
میشکفه گل از گل باغ
وقتی چشمات هم میاد
دو ستاره کم میاد
میسوزه شقایق از داغ

گل گلدون من ماه ایوون من
از تو تنها شدم چو ماهی از آب
گل هر آرزو رفته از رنگ و بو
من شدم رودخونه دلم یه مرداب

به نام خدا

سلام

اولین نوشته از خونه بابای امین.

با خواهر امین این وبلاگ رو برای تست ساختیم

من دو تا مامانم که مهندس کامپیوتر هم هستم.
یا
یه نرم افزار نویسم که مامانم هستم.
خودمم نمیدونم کدومش
اما
دوست دارم اولی باشم!

*********
وبلاگ من مثل زندگی همه آدمها هم غم داره هم شادی.امیدوارم شما به شادیهاش برسید ولی اگه غمهاش رو دیدید و غمگین شدید ببخشید!مهم شادی درون آدمه که هیچ غمی نمیتونه از بینش ببره.
شاد باشید!

*********
ممنون که سر زدین به وبلاگم.نظراتتون خوشحالم میکنه!

گذشته های وبلاگ آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386

دسته بندی موضوعی قابل تأمل
درباره محمد
روانشناسی و اجتماعی و ....
روزمره های من
برای مامان های جدید
کدبانو می‌شویم!
نظام حقوق زن در اسلام-شهید مطهری
سفرنامه های من
برنامه نویسانه

جاهایی که من هستم محمد طلا
کتاب کودک
مادرانه
تصاویر من در سایت flickr
من تو یاهو 360

خونه دوستای مجازی

امکانات وبلاگ